یه پرنده

یه پرنده هم خونه                 یه عاشق بی نشونه

یه پرنده تو لونه                   یه عاشقی که دل خونه

طفلکی چی می خونه            از اسارت تو خونه

بی هوا و بی هوس                دزدکی پشت قفس

دل و بردم بی هوس              زل زدم پشت قفس

نمی تونم شعر بگم                بی هوا پشت قفس

دلا برده این امیر                  این امپراتور کویر

نمی دونم چی بگم                آخه من توی قفس

 

                                                       شهرک سینمایی – تهران  تیرماه 88

 

باغ رضوان و یاد رضوان

به رضوان دلم جانا جفا کردی و رفتی

                                                                     به موی تار بی ارزش تو ارزش دادی و رفتی

به وقت بی کسی هایم تو کس بودی ولی رفتی

                                                                      تو ای رضوان بی رضوان جفا کردی چرا رفتی

به موی تار خوش رویان خوشی دیدم

                                                                     ولی از تو به جز غم مهربانی دیدم و رفتی

تو را هر لحظه و هر روز به یاد می آوردم

                                                                        آن روز که روبودی دلی ولی رفتی

به یاد لحظه رفتن به وقت مرغ پرگشتن

                                                                        تو پرپر کردی و رفتی تو بردی دل ما را

 تو ای رضوان بی رضوان تو بشکستی دل ما را

                                                                    دل امیر غمگین گشت به این بی رسمی دنیا    

                                                                                              یزد - ۱/۴/۱۳۸۸

پروژه

 

 

---

 آنچه را که شما باور نمی کنید در انتظار شماست

 

  

     تدریس خصوصی و نیمه خصوصی

  

 آشنایی با معماری اسلامی ایران و جهان

 

 سبک شناسی معماری ایران 

 

گروه طراحان کوچه های خشتی

 

آمادگی خود را جهت انجام پروژه و پایان نامه های

 

معماری شما اعم از :

 

اسکیس ، راندو ، پرزانته ، طراحی حجم

 

     اتوکد ، تری دی مکس ، ساخت ماکت

 

 ، انجام تحقیقات ، شیت بندی ، متره و ..

 

                                                    اعلام می دارد 

 

         سخن گفتن یک چیز است و تجربه کردن چیز دیگر

 

                 با ما تماس بگیرید               ۰۹۳۵۹۴۵۵۷۵۰                    گروه طراحان کوچه های خشتی

 

 

پشت دستم ساعت آفتابیست

حرف هایم همه از جنس بلور

فکرمن تصور تازه ای از فرداهاست

جنسم از آینه ای فرداهاست

کوزه ام بشکسته

پشت دستم ساعت آفتابیست

ولی افسوس که آفتابی نیست

پر شده شهر از هیاهو

نفسم بشکسته

فکر من مخملکی می بافد از دیروز

......

چه شده کو فرهنگ هم جا داد و بی داد و صدا

........

خبری نیست به جز این همه جنجال و صدا

پرشده شهر از این دل تنگی

نفسم حبس شده در قفسم

بغض تنهایی ها

می رسد از دور صدای پر زنی

.........

.........

می خوای گریه کنی

باز هم سلام

امروز فکر کنم روز آرومی باشه فقط یه مشکل بزرگ وجود داره و اون اینه که گاهی صدای طوفان و حرکت رعد وبرق امواج مهیج بعضی انسان های متظار

اشک منو در می یاره

تظار به بودن به دروغ گفتن به خندیدن به گریستن

نمی دونم این وضع تا کی می خواد ادامه پیدا کنه

هر چیزی یه دوره و یک مدتی داره هر سختی هر آرامشی

با چند تایی که تلفنی من باب مشاوره روانشناسی صحبت می کردم به یه چیز خیلی خیلی جالب برخوردم

همشون خدا را قبول داشتن ولی نماز نمی خوندن تازه حجاب که بی خیل با این گروه که صحبت می کردم بدون استثنا همشون حتی اگه برای یه بار هم که شده بود زیر تیغ عمل جراحی رفته بودن تازه بدترین و مشکلترین عمل را پشت سر گذاشته بودن و هنوز هم عواقب و اثراتش تو وجودشون بالا و پایین می رفت

با یه گروه دیگه که صحبت می کردم اونا که از نظر حجاب و شرع و مسائل دینی = نماز می خوندن و حکم الهی را به جا می یاوردن هیچ یک از این مشکلات را نداشتن فقط یه مشکل اون اینکه ننه باباهاشون بهشون گیر سه پیچ می دادن بگذریم

راه دراز است و قلندر بیدار "هستم خدمتتون "

تو

تو بیا پیشم شبی                     برام بخون نصف شبی

 

بخون از غروب دیگه                 فریاد بزن از بی کسی

 

آخه منم یه عاشقم                  یه دل شکسته ، غافلم

 

منو ببر پیش خدا                     تو موج شب از خود جدا

 

منو ببر به آسمون                    ببر پیش رنگین کمون

 

منو صدا کن بی هوا                 فریاد بزن پیش خدا

 

بگو منم یه عاشم                    یه دل شکسته بی خدا

 

هنوز در آینه عکس تو را می بینم

 

 

سکوت معنای زیادی داره |*| سکوت می تونه از درد باشه

  

یا از زخم زبون یا به اصلاح زخم شمشیر| *| سکوت گاهی از بی رضایتیست

 

گاهی از عشقه و شاید از نفرت  |*| نفرتی که هرگز نمی تونی اون را به زبون بیاری  

 

ولی مجبوری باشی و زندگی کنی |*| سکوت یعنی حضور |*| یعنی مرگ یعنی غرور  

 

به هر حال هیچ چیزی نمی تونه معنی پیدا کنه تا زمانی که به اون معنی بدی

 

۵  خرداد ۱۳۸۸

باز هم اومدم ولی این دفعه با کوربالی از شادی بر خلاف اشعار گذشته ام

 

باز هم اومدم ولی این دفعه با کوربالی از شادی بر خلاف اشعار گذشته ام

برای دسترسی به مجموعه نوشته ها و اشعارم لطفا در سمت راست وبلاگ در

قسمت آرشیو بر روی هفته های قبل کلیک نمایید

 

نیم ساعت مانده به آن عقربه کوچکی

 

نیم ساعت مانده به آن عقربه کوچکی

و در آن عقربه کوچکی

حرف هایست که باید شنید

حرف هایی جدید

گاه باید خندید 

گاه باید گریست

و تبسم کافی ایست

و دوباره از نو

 

بوی کافور جای مشک خالیست

آینه خواهد شکست       

                                          قلب ها خواهد تپید

اشک ها را باید شست         

                                               نقطه و دیگر هیچ

حرف های دیگری باید زد      

                                                   بوی کافور

جای مشک خالی است     

                                                        راه در پیش است

 باید لحظه ای گریست       

                                                             با رویاها پرید

فرودین ۱۳۸۸ - میبد

کاش می شد که دلی را شاد کرد

کاش می شد از میان ژاله ها                   جرعه ای از مهربانی را چشید       

در جواب خوبها جان هدیه داد                     سختی و نامهربانی را ندید

کاش میشد با محبت خانه ساخت               یک اطاقش را به مروارید داد

کاش می شد آسمان مهر را                    خانه کرد و به گل خورشید داد
    
کاش میشد بر تمام مردمان                      پیشوند نام انسان را گذاشت

کاش می شد که دلی را شاد کرد         بر لب خشکیده ای یک غنچه کاشت

کاش میشد در ستاره غرق شد                  در نگاهش عاشقانه تاب خورد   

کاش می شد مثل قوهای سپید                   از لب دریای مهرش آب خورد

کاش میشد جای اشعار بلند                          بیت ها راساده و زیبا کنم

کاش می شد برگ برگ بیت را                          سرخ تر از واژه رویا کنم

کاش میشد با کلامی سرخ و سبز               یک دل غمدیده را تسکین دهم

کاش میشد در طلوع باس ها                     به صنوبر یک سبد نسرین دهم

کاش میشد با تمام حرف ها                          یک دریچه به صفا را وا کنم

کاش میشد در نهایت راه عشق                      آن گل گم گشته را پیدا کنم

 

خیانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

 

    چقدر هر چه گل دیدم مرا آزار کردی تو                   خیانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

 

    عجب دیوانه بودم که بستم دل به چشمانت                 و کار این دیوانه را دشوار کردی تو

 

    چقدر از التماسم پیش مردم آبرویم رفت         چقدر این چشمها را پیش مردم خوار کردی تو

 

    شنیدم بارها با دیگرانی ولیکن حیف             شبهایت مال هرکس نیست پس انکار کردی تو

 

     چقدر اشعار زیبایی برایم خواندی و گفتی                 و بازی با دل بیمار من بسیار کردی تو

 

بی کسی

 

آسمان آبی است  

                                          دل من تنگ است

مهتابی نیست

                                      شهر  پر شده از بی کسی

     اول آبان – یزد

شکسته قلب یک هنرپیشه

فلوت ، نی ، اود

 

من و این همه تنهایی

 

غروب  ، بوق ، دود

 

یه خیابان پر از بی تابی

 

سکوت  ، سنگ ، ،شیشه

 

شکسته قلب یک هنرپیشه

 

قاصدک ، باد ، فریاد

 

یه کوچه و یه عالمه تنهایی

 

دوغ ، پوستر ، شب مهتابی

 

در آن سو شیون و بی تابی

                                                                                          قم - ۹ شهریور

مادرم

 

به هر سلام تو لبخند خواهم زد

و به هر نگاه تو

و به قاصدک تنهایم خواهم گفت

دوستت دارم

و به شب های تنهایم

خواهم خندید و گاه شاید گریه ای

و به تو  خواهم گفت

لبخند بزن 

ای کاش دیروز نمی آمد

ای کاش نمی رفتی

ای کاش تو  را ندیده بودم

و ای کاش های دیگر

کاش ها کاش  نمی  آمد

                                                                   کاشان - ۱۴/۷/۸۷

عاشق بی چون و چرات منم من

 

عاشق بی چون و چرات منم من                اسیر اون برق چشات منم من

منم که هزیون می گم از دورت                   اسیر اون رنگ موهات منم من

اونی که طاقت نداره زه دوریت                     اونی که عاشقته منم من

 

                                                                            ۷/۷/۸۷ - یزد

کـفـشان مـرا جفت نمودي که برو

 

 

روزي کـه دلـم پيش دلت بود گرو            دستان مـرا سخت فشردي کـه نرو

 

امروز دلت به ديگري مايل شد                 کـفـشان مـرا جفت نمودي که برو

 

قسمتی از سروده هایم به نام دلتنگ

                    

 تو را دلتنگ چشمان سیاهت گشته ام امشب

 

             ولی افسوس که تنها خاطراتت با من است امشب

 

                                            نمی دانم کجا رفتی چرا رفتی ولی

 

                                           تو را دلتنگ موهای کمندت گشته ام امشب

 

                                                                            تهران- ۱۰ شهریور ۸۷

 

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

 

هر چیز که خار آید                روزی به کار آید

 

 

                        بودیم و کس پاس نمی داشت که هستیم

 

                            باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

 

فریاد بی صدا

 

دل تو مثل دلم اين همه دلتنگ كه نيست

بخدا جنس دلم مثل دلت سنگ كه نيست

همه حرفات پر كذب و پرنيرنگ و فريب

عشق من مثل تو و عشق تو بيرنگ كه نيست

تنم اينجاست همه فكر و خيالم  پيش تو

تو كه آرومي ، آخه تو دل تو جنگ كه نيست

وقتي که رفتي ، واسه من حتي دلت تنگ نشد

خونه ي عشق و شناختن كار هر سنگ كه نيست

 

 

آخه منم یه برگ خشک و زردم

 

وقتی که برگی رو زمین می افته       حس میکنم گریه بی صداشو 

 

 حس میکنم چی میگذره تو قلبش     وقتی می بینه مرگ لحظه هاشو

 

آخه منم یه برگ خشک و زردم         که بی صدا یه عمره گریه کردم

به هوای هوسی هم که شده

   

   بس که دیوار دلم کوتاست           هر که از کوچه تنهایی ما می گذرد

         

   به هوای هوسی هم که شده            سرکی می کشد و می گذرد

 

                                  

تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست

به اين غروب غريبم بخند حرفي نيست

 

 

 طلسم اشک مرا با فريب دزديدند تو هم

 

 

براي فريبم بخند حرفي نيست

 

يادمان باشد اگرخاطرمان تنها ماند طلب عشق زهربي سرو پايي نکنيم.

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم                                                    

 

                                                        وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

 

        پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

 

                                                          گر شکستیم ز غفلت منو مایی نکنیم

 

        يادمان باشد اگرخاطرمان تنها ماند 

               

                                                           طلب عشق زهربي سرو پايي نکنيم.

 

 

 

اگر روزي دشمن پيدا كردي،بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي! 

 

 اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند

 

 اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست

 

اگر روزي تركت كردند،  بدان با تو بودن لياقت مي خواهد

 

.Sweet words are easy to say, sweet things are easy to buy, but

 

sweet people are difficult to find, life ends when u stop dreaming,

 

hope ends when you stop believing, love ends when you stop caring,

 

friendship ends when you stop sharing. So share this with whom ever

 

you consider a friend. To love without condition... To talk without  

  

intention... To give without reason... And to care without expectation... 

 

Remember to always say what you mean. If you love someone, tell

 

them. Because when you decide that it is the right time, it might be too

 

late. Seize the day. Never have regrets. And most importantly, stay  

close to your friends and family, for they have helped make you the  

 

person that you are today. SMILE, even through your tear

پیکر تراش پیر (شعر از نادر نادر پور)

 

      پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال

 

                                                    یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام

 

    اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

 

                                                   در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

 

     مست از می غروری و دور از غم منی

 

                                                 گوئی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

 

    یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

 

                                                   بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

 

تکيه بر دوست مکن محرم اسرار کسي نيست

 

ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است

 

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است

 

 امروز کسی محرم اسرار کسی نیست

 

 ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

 

ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

       هیچ کس اشکی برای ما نریخت         هر که با ما بود از ما می گریخت

 

      چند روزی هست حالم دیدنیست       حال من از این و آن پرسیدنیست

 

       گاه بر روی زمین زل می زنم             گاه بر حافظ تفاءل می زنم

 

       حافظ دیوانه فالم را گرفت              یک غزل آمد که حالم را گرفت

 

        ما زیاران چشم یاری داشتیم            خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 

رفیق من سنگ صبور غم هاست

 

بودنم را هيچکس باور نداشت           هيچکس کاري به کار من نداشت

                                                    

 بنويسيد بعد مرگم روي سنگ            با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ

 

 او که خوابيده است در اين گور سرد        بودنش را هيچکس باور نکرد

 

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد              وسعت تنهائیم را حس نکرد

 

گریه پنهانیم را حس نکرد                   درد بی کس ماندنم را حس نکرد

 

 لحظه پایانیم را حس نکرد

---

                                در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد

 

                                  در قفس جان دادم و صیاد آزادم نکرد

 

                                   ضربه مردم چنان از زندگی سیرم نمود

 

                                   آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد

 

به دنیایی که

 

به دنیایی که مردانش عصا از کور می دزدند

 

                             من از خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم

 

 

زیبایِ خوش تراشِ

 

 

   زیبایِ خوش تراشِ غزل هایِ من، برقص  

 

                                               با من بیا و در شبِ تنهایِ من برقص
                       
    مست از شرابِ خانگی ام شو  به جرعه ای

                                              وانگه، به پیچ و تاب تمنّای من برقص

    در خلوتی که ساختم از آب و آینه

                                               با من بمان به بستر و همپای من برقص

    من نیز مست باده ی رؤیایی ات شدم

                                             مسـتم من امشب و تو بیا جای من برقص

    گـرمم حرارت غزل است این به جای تب

                                            هــذیان عاقــلانه و گویــای من برقص!

   اینجـــا که نیست شور سرابی تو آب شـو

                                            لب بر لبــم دوباره مسیـحـای من برقص

   چـــرخی بزن که پخش شـود بوی دامنت

                                            در پرده های وسـوسه حوای من برقـص

   بگـــذار دست وحـــشی باد از تو بگذرد

                                              برگیرد از تو جامه و شـولای من برقص

   انــدام خـــاکی تو و لبــهای گــرم من

                                             عریان و مست و پاک به فتوای من برقص

   درحـــالتی که تک به تکـی با تنــم بخوان

                                           یک لحظــه در خیال، هماوای من برقص

   وای! ای زمین گنگ! سکون را اراده کن

 
                                           ای آســـمان ببــار و همپـای من برقص

   تعبیــــر شد ضمیر غـــزل مستند شدم!

                                          اینــک شما به جای معمـای من برقـص!