هر چیز که خار آید                روزی به کار آید

پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال

                                             یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

                                           در پیش پای خویش به خاکم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

                                        گوئی دل از کسی که ترا ساخت کنده ای

یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

                                          بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

زیبایِ خوش تراشِ غزل هایِ من، برقص  

                                  با من بیا و در شبِ تنهایِ من برقص
                       
مست از شرابِ خانگی ام شو  به جرعه ای

سحر آمد به خواجه این چنین گفت                حکایت از جدایی ها چنین گفت

که می خواهم تو را اما تو نیستی                     که می مانم ولی تنها تو نیستی

صداقت پیشه کن ای هر که هستی             جدایی پیشه کن عشقم تو نیستی

همی از خواب با فریاد پرید م                      نکاه کردم هیچ کس را ندیدم

شبی را بی سحر آغاز کردم                       به یادش نامه هایش باز کردم

سحر گفتا که من صادق ترینم                  که از عشق گذشته بهترینم

که او رویای دیرینه مرا برد                       که می خواهم چنین در نامه هایش

که می مانم ولی بی تو غریبم                    که او غربتت دیوانه ام کرد

به سوز دل مرا پروانه ام کرد                  شدم شاکی ز نامه هایش از عشق  

که غم بردم از رسوایی دل                         اه تو اشک شفقتت باز مرا به خواب نمی برد

 سازی می سازم از این بوته نی                     می دهم دست یتیمی که ندارد غم دل

دست می گیرد و می سازد از آن شعر حی      می زند در بیان از غم دوری دل

قالبی می سازم از برگ خزان                         می زنم  نقش و نگاری در آن

می کنم پر ز آن آب روان                              می دهم دست تو و در گروه آب روان

این قلم کوچک و فقیرانه که دست هایم را زخم ، عمرم را تلف ، عشقم را سرد

 هنرم را به تخلی تاریک تاریخ  و به دست جنگ جویان بی رحم  گذشته سپرده

این قلم چنین می گوید :

 در خیالم زندگی را ورق می زدم و در افکارم در گذشته های دور به دنبال

 رویاهایم خطی پر رنگ تر از خط های دیگر می گشتم که ناگهان چشمم مهیج به

دنبال نقوش زیبایی به سوی آن حمله و ر شد و دیدم در آن حالت مردن و بودنم

 رفتن و سعی بودنم دیدن و رقصیدنم گناه بی درد سرم سر به سرم تاج سرم که

 این سرد سرم مثال یه سوز شبم قلب یخی زد تو سرم و بعد از آن .....

 ثواب یه مرد فقیر یا مرگ تاجر خسیس . بالا رفتن از کوهی یا پریدن از جوبی !

 اما ......

پریدن از گشذته ها تا رسیدن به حال ما هنر می خواد . نه دویدن ، پریدن نه فکر

 یه سر دیدن همسر و دلبر دیدن باید یه آهنی شد مثل یه سنگ ظریف شد

سوار قایقی شد تو دشت ما غریب شد تو موج یا افکار شب تو کوچه ها اسیر شد

 تو زندون سکندر عاشق یه فقیر شد .........

 چی بگم از گذشته از حال و از آینده ، آیندمون حروم شد ، گذشتمون تموم شد

حال دیگه محمونتم اسیر این خونتم عاشق این .......

 آه و دیگر هیچ پایان یه آغاز و تولدی پس از مرگ و اتمام یک خیال و رویا

.Sweet words are easy to say, sweet things are easy to buy, but

sweet people are difficult to find, life ends when u stop dreaming,

hope ends when you stop believing, love ends when you stop caring,

friendship ends when you stop sharing. So share this with whom ever

you consider a friend. To love without condition... To talk without

intention... To give without reason... And to care without expectation...

Remember to always say what you mean. If you love someone, tell

them. Because when you decide that it is the right time, it might be too

late. Seize the day. Never have regrets. And most importantly, stay

close to your friends and family, for they have helped make you the  

يادش به خير روز هايي كه پا برهنه تو كوچه پس كوچه هاي پر پيچ و خم آروك يا به قول

 يزدي ها كوچه آشتي كنون با اون ديوار هاي بلندش تو آفتاب داغ و نفس كير كوير مي دويديم

 گهكاهي هم زير

ساباط ‌،‌طاق و تويزه ها يا زير سايه سار بادگير اتراق مي كرديم .

به قول شاعر نامي كه مي گه

بيچاره اگر مسجد آدينه بسازد  يا سقف فرو ريزد و يا قبله كج آيد

بي ربط با روزگار ما نبود

آخه هر وقت مي رفتيم بازار

بابام كفش بزرگتر از پام برام مي خريد و مي گفت

پاهات تو رشده ، تازه بايد كفشاتو تا پنج سال ديگه ببري من هر روز پول ندارم برم برات كفش بخرم

مگه پول علف خرسه يا من رو گنج قارون خوابيدم

بدش هم اين شعر را برامون مي خوند

شب عيد است و يار از من چغندر پخته مي خواهد

گمانش مي رسد من گنج قارون زير سر دارم

 مدخل ورودي خونه ها هم دو تا سكوي همچين بگي نگي بلندي داشت كه

 به اون پير نشين مي گفتند

غروب ها كه مي شد زن هاي همسايه در خونه ما ديگ دروغ و غيبت

 هاشون را بار مي گذاشنتند نقل مجلسشون هم داداش كوچيكيم حسين بود

كه يه زبون باز زبون شيريني بود

به قول مادرم از بس با مزه است همه مي ليسنش

این عکس مرز ترکیه با سوریه است

صدای اذون و موذن رو پشت بوم

 بوی نان داغ ، وزش نسیم صبحگاهی

آه مادری در آن فراسو

گریه کودکی در پشت کوچه زیر چارسوق کنار پله های آب انبار قدیمی شهر

در دست های یخ زده کوزه ای شکسته

و صدای ناله های تو

 بوی شلغم

و دیگر هیچ .....

باز صدای اذون و آستین های بالا زده

 می خورد کودکی نان خشکیده

خبری از نان داغ نیست ، وزشی در کار نیست

 صدای گریه کودک در آن سوی کوچه زیر چارسوق در آستانه پله های آب انبار نیست

نگاه پیرزنی در کار نیست

و باز صدای ناله های تو در پس کوچه های کویر در حال وزیدن است

بوی کاهگل 

و دیگر هیچ ........

و شب

چندی بعد از نماز